her zaman en zoru ilk cümle olmuştur benim için. giriş paragrafı yazmaktan hiç hoşlanmam. yazmanın en güzel yanı, yolda olma kısmı, sizi nereye götüreceğinin belli olmayışı. yazmak ; menzilsiz bir yolda olma hali, varmak değil mühim olan . asolan yolsa olmak.
bir cümleyle değişebilir her şey, hatta uygun zamanlarda sihirli bir tek kelime bile hayatınızı değiştirmeye yetebilir. zaten en güzeli de budur. hayattaki tesadüfler ya da rastlantılar kadar güzeldir, sadece somut değildir ve bazen fark etmek için uzun zaman gerekebilir. bu sihirli cümlelerden biri de "seni seviyorum" demek bence. bu cümle geri dönüşü olamayan bir yola girmek gibi. ağzınızdan bir kez çıktı mı geri almanızın mümkün olamayacağı kadar büyük bir sorumluluğu da omzunuza alırsınız. ben pek çok kez kurdum bu cümleyi, kimi zaman aynı insana defalarca, kimi zamansa farklı insanlara . ve kendimi seyrettim sonra nasıl değişiyor her şey bu cümleden sonra. bir ihtilal yaşar gibi hızlı ve kökten. iyiye yahut kötüye gitmeden sadece yaşamak, beklemek ve görmek. sabır belki de sevginin hiç bilmediğimiz göbek adıdır.